Ne dedim, ne yaptım? - Şebnem Seçkiner | Mükemmel anne yoktur, kendimizi kandırmayalım...
Loading

Ne dedim, ne yaptım?

Ne dedim: Ay asla ayağımda sallamam, o ne fena bir şey.

Ne yaptım: Her yöntemi denedim, başarısız olunca en az 1.5 sene ayağımda salladım. Bir AVM’nin ortasında oturup sallamışlığım bile var.

***

Ne dedim: Bir yaşında gelmeden kimseye bırakmam.

Ne yaptım: Irmak 5 aylıkken babam acilen bypass olunca, biberon almayan çocuğu bir hafta boyunca gündüzleri kayınvalideme bıraktım… İyi ki de ona bıraktım.

***

Ne dedim: Bu yaştaki çocuk okula mı gidermiş? Biz gittik mi o yaşta?

Ne yaptım: 3 yaşında yarım gün başladığı okula şimdi tam gün devam ediyor. Okulun faydalarını gördükçe eskiden söylediklerim için dilimi ısırasım geliyor.

***

Ne dedim: Bana kimse karışamaz, her karışana ağzının payını veririm.

Ne yaptım: Doğumun ardından öyle şeyler oldu ki, bırak cevap vermeyi, ağzımı açmaya fırsatım olmadı.

***

Ne dedim: Çocuk doğurduktan sonra da kocama aynı ilgili göstereceğim.

Ne yaptım: İlk bir sene gözüm kızımdan başka kimseyi görmedi. Evliliğimiz uçuruma sürükleniyordu ki toparladım.

***

Ne dedim: Çocuğuma bağırmayacağım.

Ne yaptım: Sonradan kalbim acısa da kendimi tutamayıp sesimi yükseltiyorum.

***

Ne dedim: Yemek için baskı yapmayacağım.

Ne yaptım: 2,5 sene kusan ve taneli yemeyen Irmak’a yemek yedirmek için yaptıklarımı bir ben bilirim bir de yakın çevrem.

***

Ne dedim: Çocuğun yanında asla yüksek sesle konuşulmaz, tartışılmaz.

Ne yaptım: Tartışmayı kavgayı geçtim, sinirlenince kapıları bile çarptım.

***

Ne dedim: Ay bu çocuklar için yaptıkları topuklu ayakkabılardan nefret ediyorum, içim kalkıyor.

Ne yaptım: Abim Irmak’a hediye alınca eşek gibi giydirdim. Sadece iki kez. Ama nihayetinde giydi.

***

Ne dedim: Bu anneler de kız çocuklarını neden böyle bilmiş yetiştirirler anlamam.

Ne yaptım: Anneler yapmıyormuş meğer, çocukların içinden geliyormuş. Tüm söylediklerimi yuttum.

***

Ne dedim: Ben çocuğumu anneme bırakmak için mi doğurdum? Çıkmam geceleri olur biter.

Ne yaptım: Son 3 aydır iki haftada bir geceleri annemde kalmaya başladı. Kendi istiyor. Biz de çıkıyoruz karı koca.

***

Ne dedim: Bezi erken bıraktıracağım.

Ne yaptım: 3 yaşında bıraktık bezi. Çiş konusu tek günde halloldu, diğeri ise tam 7 ay sonra…

 

Daha yazsam çıkar da, şimdilik durayım en iyisi 🙂

Neymiş, büyük konuşmayacakmışsın! Konuştum ve gördüm.

Tek bir “asla”m kaldı. O da oje. İnatla büyük konuşmaya devam ediyorum. Ojeli kızların ellerine bakamıyorum. Irmak’a oje sürmeyeceğim!

4 comments

  1. Neyse ki oje sürmeyeceğim diye büyük konuşuyorsunuz. Sonuçta Irmak gidip sürerse yada bilginiz dışında başkası, siz sürmüş olmazsınız.Teknik olarak büyük konuştuğunuz şeyi yapmış sayılmazsınız bence 🙂

    Bu konuda ben de çok muzdaribim. Karnım genişledi, sınırlarım esnedi.Sonuçta çocuk bizim (gibi) olsa da bizden ayrı yeni bir aile kuracak çocuk yetiştirecek bir birey. Sonları iyi olsun inşaallah. Herşey anne -baba kaynaklı değil bence
    :))

  2. ya iki kere okudum :)))
    Ellerinize saglik benim cocukla ilgili tek buyuk lafim anneanne veya babaanneye baktirmam hepsi simarik oluyor DU ki kizim 3 aylik bile olmadan calismaya baslayan ben anneme kurban olurum modundayim 🙂 iyi ki var da o bakti .. Kayinvalidemde sagolsun iyi ki varlar ..
    Ama yazdiklarinizin cogunu yasadim demekki oluyor harbiden:)
    Bu arada umarim son buyuk konusmamdir diye dua ettigim konu sudur ki uni de Aydin da okudum ve İstanbullu olarak İzmirli arkadaslarla Ankaralilari ezerdik ayyy deniz olmadan nasil nefes aliyorsunuz diye :p
    Okul bitti aradan gecti 5 sene vee ben 7 yildir Ankarada yasiyorum gerci nefes almayi ogrenmem yaklasik 4 sene surdu 🙁
    Nerden bilirdim Ankarali bir Adama asik olacagimi 😉

Leave a Reply